මේ තරම් සියුමැලිද කළුගල්
සිතන්නටවත් බැරි නිසා
මම ගියා අවුකන බුදුන්ටත්
දැස් දුන් මිනිසා සොයා...
කලාවැව ළඟ
ඉලුක් හෙවනක
මැටි පිලක පැදුරක් එලා
රිදුම් පිරිමදිමින් බලයි ඔහු
මැරෙන ඉපදෙන රළ දිහා....
ඉසුරුමුණියේ නුඹ තැනූ
පෙම්බරිය කොහිදැයි කියා
මා ඇසූ විට හිනැහුනා ඔහු
තවම තනිකඩ යැයි කියා....
ගායනය සුනිල් එදිරිසිංහ මහතා..
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
(නි) සසල....
සසල සිත නිසල කළ අකීකරු පින්සලක් කාලෙකින් නොදුරු රුව මතු කරපු අපූරුව නිසල සිත කර සසල....
-
පිච්ච මලට දැනුන තරම් සඳේ සිසිලස තුරු වදුලට දැනුන තරම් මදනල පහස තණ පලසට දැනුන තරම් පිණී... -
හතර හිනාව හතර හිනාව බිම් කඩකට වැටක නියරක මායිමකට හිමිකම් කියමින් මිනිසුන් රණ්ඩු සරුවල් කර ගනිද්දී ඒ දෙස බලමින් ‘නුඔලා ඔය ගහ බැන ගන්නේ තොපේ ද...
No comments:
Post a Comment