(නි) සසල....

 
සසල සිත නිසල කළ

අකීකරු පින්සලක් 
කාලෙකින් නොදුරු රුව

මතු කරපු අපූරුව

නිසල සිත කර සසල....           

අටවක සඳකි නුඹ....

හේන් එළවළු සුවඳ මිසක්

ගැහැණු සුවඳක් 

නුහුරු සිත ළඟ

පොළට පායපු සෙනසුරාදා

පුංචි අටවක 

සඳකි නුඹ ළඳ

රේඩියෝ චැනලයක් පරදයි

ඉස්පාසුවක් 

කොහිද කටකට

දෑත මැෂිමක් වගේ රඟදෙයි

කිරා බලමින් 

ජීවිතේ බර

තරාදිය සමබර කරන්නට

ජීවිතේ ඇති 

තුරා හැකිවෙද

කලාතුරකින් මදෙස හෙලනා

නුහුරු බැල්මේ 

කුමන අරුතද

ඉරිතලා ගිය හිත් අගිස්සට

වැටුනු අනෝරා 

වැස්ස විය නුඔ...

සඳේ කෝමළ.....

සඳ පැන්න පාරට

උනා සළු පිළි

මැණික් ගං දිය

කැළඹුනා

ගඟුල දෝතින්

වැළඳගෙන සඳ

සුළි වටක් ගෙන

කැරකුනා

බලනු බැරි සඳ

සඳේ කෝමළ

තරු නෙතක්

විළිබර වුනා

සුපෙම් හැඟුමට

මදක් ඉඩ හැර

වලා ඈතට පාවුනා....

හුදකලාව

තනිකමයි සබඳ 

තනි රැක්කේ

මගෙ තනිකමට...

නිහැඬියාවමයි 

ගී ගැයුවේ

මේ තනි හිතට...

සිතේ සුසුම් 

පා කෙරුවේ

පාලු රැයකට...

දුක කියන්නේ 

කොහොමද මම

හුදකලාවට...

සොඳුරු පියබඳ මගේ

‍සොඳුර නුඹ නුග රුකකි

විදා අතු සෙවන දුන්

නිවා දුක් සිසිල දුන්

සදා රැකවරණ දුන්

ඉඳින් වෙන් කරනු බෑ

මහා මේඝයකටත්

නුඹ මගෙන් කිසිදාක....

දසත අක්මුල් විදා

වැඩෙන් නුඹ මා තුළම

තදින් සිප වැළඳ ගෙන

සත්තයි කවදාවත්

ගිලිහෙන්න නොදෙමි මා

සොඳුරු පියබඳ මගේ....