හුදකලාව

තනිකමයි සබඳ 

තනි රැක්කේ

මගෙ තනිකමට...

නිහැඬියාවමයි 

ගී ගැයුවේ

මේ තනි හිතට...

සිතේ සුසුම් 

පා කෙරුවේ

පාලු රැයකට...

දුක කියන්නේ 

කොහොමද මම

හුදකලාවට...

සොඳුරු පියබඳ මගේ

‍සොඳුර නුඹ නුග රුකකි

විදා අතු සෙවන දුන්

නිවා දුක් සිසිල දුන්

සදා රැකවරණ දුන්

ඉඳින් වෙන් කරනු බෑ

මහා මේඝයකටත්

නුඹ මගෙන් කිසිදාක....

දසත අක්මුල් විදා

වැඩෙන් නුඹ මා තුළම

තදින් සිප වැළඳ ගෙන

සත්තයි කවදාවත්

ගිලිහෙන්න නොදෙමි මා

සොඳුරු පියබඳ මගේ....

ඇගේ පැලට හැමදාමත් සඳ පායාපන්...

අහස දනී නම් ගුගුරා අකුණු ගසාවී

පොලව දනි නම් සසලව දෙදරා  යාවී

මුහුද දනී නම් උරණව ගොඩට ගලාවී

මා තනිකර නුඹ හෙට වෙන දීගෙක  යාවී

පාලු රැයේ මගෙ දුක සුසුමකට  නගන්නම්

වෙලට උඩින් ඉගිලෙන විහඟුන්ට ගයන්නම්

ඇලේ දොලේ දඟලන මාලුන්ට කියන්නම්

හැන්දෑවට වස්දඬු රාවයට  නගන්නම්

වලා‍කුලේ හෙට දින මල් වැහි  වස්සාපන්

තුරු වදුලේ හැම අතු අග මල්  පුබුදාපන්

කුරුල්ලනේ ජය මංගල ගීත  ගයාපන්

ඇගේ පැලට හැමදාමත් සඳ  පායාපන්

පිංගුත්තරෙකුට කුමටද උදුම්බරාවියක්...

ඈත අහසේ රුවට රුවේ නුඹ දිදුලන සඳ

හැමට වඩා විශේෂයක් නුඹෙන් දුටුව සඳ

පුර හඳ මට අත වනත්දි නුඹෙට බැඳුනි හද

පහන් තරුව හිරුට වඩා නුඹ එළියයි මට

නුඹේ හදට දැනුනෙ නැත්ද මගේ සෙනෙහෙ බිඳක්

සිත වෙනතක ගිහිං වත්ද කියන් නොවී සැකක්

කුණ්ඩල කේෂියක් නොවෙමි කොතෙක් ආලෙ ඇතත්

පිංගුත්තරෙකුට කුමටද උදුම්බරාවියක්

නුඹට හිතැති ආලවන්ත හිතක් ලැබෙන්නයි

ඒ හිත ළඟ නුඹේ සිහින ලොව ඉදිවෙන්නයි

පැල්පත වුව නුඹ ඉන්නා ඉසුරු පිරෙන්නයි

ඉර හඳ තරු නුඹේ ලොවම එළිය කරන්නයි